เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 70 ตำนานเจินหวน หลี่จินกุ้ย 70 ไม่นานอิ้นเจินก็โอบเอวโจวซือหาน พานางมายังบ่อน้ำพุร้อน ไอน้ำลอยอ้อยอิ่งอยู่ทั่วบริเวณ ชวนให้บรรยากาศคลุมเครือเย้ายวนขึ้นอีกเล็กน้อย
ยามนี้โจวซือหานมิได้กล้าหาญกระตือรือร้นเช่นก่อนหน้าอีกแล้ว กลับมีท่าทีประหม่า จากนั้นนางก็เอ่ยถามอย่างตะกุกตะกักว่า “ท่านอ๋อง ทะ...ท่านเสวยมื้อเย็นแล้วหรือยังเพคะ?”
อิ้นเจินตอบด้วยสีหน้าสนอกสนใจว่า “ยัง”
โจวซือหานเอ่ยตะกุกตะกักว่า “เช่น...เช่นนั้นพวกเรารีบกลับไปกินมื้อเย็นกันเถิดเพคะ” กล่าวจบนางก็กอดแขนอิ้นเจิน หมายจะพาเขากลับไป แต่แล้วกลับได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยว่า
อิ้นเจินเลิกคิ้ว “เจ้ามิใช่มื้อเย็นของข้าหรอกหรือ?”
เดิมใบหน้าของโจวซือหานก็ถูกไอร้อนอบจนแดงระเรื่ออยู่แล้ว พอได้ยินวาจานี้ก็ยิ่งแดงขึ้น ใบหน้าชมพูเรื่อดุจดอกท้อ ดูน่าเอ็นดูยิ่งนัก
ครั้นอิ้นเจินได้ยินเสียงตะกุกตะกักของโจวซือหานว่า “หม่อมฉันมะ...มิใช่เสียหน่อย” แววหยอกล้อในดวงตาก็ยิ่งเข้มข้น ทำเอาโจวซือหานหน้าแดงหนักกว่าเดิม
เมื่อเห็นท่าทีของโจวซือหาน อิ้นเจินก็เอ่ยด้วยสีหน้าหยอกเย้าว่า
“มาช่วยข้าผลัดอาภรณ์เถิด”