เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 196 ทำไมน่ะ
เขาคือราชันกระดูกที่ก้าวมาถึงจุดนี้ได้ด้วยความยากลำบาก ท่ามกลางสถานการณ์ที่เหมือนเดินอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบาง สิ่งที่ยึดถือมาตลอดคือจังหวะไหนควรสู้ก็สู้ จังหวะไหนควรหมอบก็ต้องหมอบ
แต่ว่าวันนี้เขารู้สึกว่าตัวเองคงต้องยอมเอาชีวิตเข้าแลกแล้วจริง ๆ
ราชันกระดูกฝืนทนกับความเจ็บปวดจากการที่ไฟเผาผลาญ ซึ่งเป็นความเจ็บปวดที่พุ่งตรงเข้าเล่นงานวิญญาณโดยตรง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงพยายามทำให้นิ่งว่า “พอแค่นี้เถอะ! พวกมั่วเจิ้งชี่เองก็มีดีแค่ลูกไม้ทุเรศ ๆ พวกนี้สินะ”
“เหล่าลูกหลานเผ่ากระดูกทมิฬทุกคน จงรวมเป็นทองคำเผ่ากระดูกกับข้า! ตามเรามาจัดการพวกมนุษย์ที่สมควรตายพวกนี้ซะ!”
พริบตาเดียว เหล่าผู้มีพลังระดับหวังจิ้งที่รุดมาสนับสนุนต่างก็มีจิตนักสู้พุ่งพล่าน ไม่ว่าพวกมันจะเจ็บอยู่หรือไม่ได้เจ็บ ต่างก็ขยับตัวกันขึ้นมาทั้งหมด
เจ็บงั้นเหรอ?
ราชันกระดูกเองก็เจ็บเหมือนกัน แถมยังต้องออกนำหน้าไปก่อน ถ้าพวกมันกล้าถอยหลังตอนนี้ล่ะก็ มีหวังได้ตายแหง ๆ