กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 147 ปิดล้อม
ลาอุนยืนรออยู่ด้านนอกเมือง เมื่อพวกเขาเห็นคนฝั่งของผู้อาวุโสฉิว รูม่านตาก็หดวูบลงโดยอัตโนมัติ
คลื่นลมโหมกระหน่ำซัดสาดอยู่ในใจ
“สิบสามนครเสียสติไปแล้วหรือไง? ทำไมพวกนักฆ่าพวกนี้ถึงมาโผล่อยู่ที่นี่ได้? แถมยังยกโขยงกันมาครบทีมขนาดนี้อีก?”
ในฐานะที่ลาอุนเป็นคนรุ่นราวคราวเดียวกับเกาเฟิงและคนอื่นๆ ย่อมเคยติดต่อกันมาอยู่แล้ว
มีคำกล่าวไว้ว่าการไปจับปลาในซูเปอร์มาร์เก็ตมาสามสิบปีก็ยังไม่หลุดพ้นวัฏสงสาร แถมยังเต็มไปด้วยจิตสังหารอีกด้วย นับประสาอะไรกับกองกำลังรบที่ออกล่าสัตว์อสูรวันแล้ววันเล่ามานานนับหลายสิบปีเล่า
จะบอกว่าคนพวกนี้เป็นพวกนักฆ่า มันเกินไปหน่อยไหมนะ?
ไม่ได้เกินไปเลยสักนิด
คาลโดซี เอ็งไปทำบาปทำกรรมอะไรไว้นึงเนี่ย ถึงได้ไปกระตุ้นให้คนเขาเคลื่อนพลจัดใหญ่ขนาดนี้ได้?