ตอนที่ 110 ยิ่งใหญ่และน่าตกตะลึง

ตอนที่ 110 ยิ่งใหญ่และน่าตกตะลึง

มองดูท่าทางจริงจังของเจียงผิงที่กำลังไล่เรียงชื่อทีละคน

ชื่อแต่ละคนที่เอ่ยออกมาดูคล้ายกับว่าถูกท่องจำฝังอยู่ในใจมานานแสนนานแล้ว ทำให้ม่อโฉวรู้สึกเจ็บจี๊ดในใจขึ้นมาเล็กน้อย เป็นความรู้สึกห่วงหาอาทรแบบที่พี่สาวมีต่อน้องชาย

ประกายน้ำตากะพริบผ่านวับ ม่อโฉวขมวดคิ้วถามออกไปด้วยแววหน้าที่ซับซ้อนว่า

“ข้าถามเจ้าหน่อยเถอะ ขวดน้อย เจ้าไม่รู้สึกว่าภาระพวกนี้มันหนักหนาเกินไปหน่อยรึ?”

เจียงผิงชะงักไปครู่หนึ่ง

กว่าจะตั้งสติเข้าใจว่าม่อโฉวพูดถึงเรื่องอะไร มุมปากก็เผยรอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ออกมา “รุ่นพี่ไม่รู้หรอกน่า สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ภาระของข้าสักหน่อย แต่พวกมันคือแรงผลักดันต่างหากเล่ะ”

“ตอนเด็ก ๆ ข้าเห็นคนอื่นฝึกตนได้ ข้าก็นึกอิจฉาตาร้อนจนแทบตาย เจ้าเข้าใจความรู้สึกของเด็กคนหนึ่งที่ฝึกตนไม่ได้แต่ดันหลุดเข้าไปอยู่ในโรงเรียนผู้ฝึกตนบ้างไหมล่ะ?”