เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 40 ข้ากลัวว่าตัวเองจะไม่มีโอกาส
ชั่วพริบตา ทุกคนก็หัวเราะออกมา
เพียงแต่รอยยิ้มของหลิวไป่ชวนดูฝืน ๆ เสมือนเคี้ยวกรวดอยู่บ้าง
“เจียงผิง เจ้าเก่งกาจจริง ๆ แต่ข้าอยากรู้ว่าช่องว่างระหว่างข้ากับเจ้ามันห่างกันแค่ไหนกันแน่”
ใครจะรู้ว่าคำพูดแบบนี้เมื่อหลุดออกมาจากปากคนที่ถูกประคบประหงมมาตั้งแต่เด็กอย่างหลิวไป่ชวน มันยากเย็นแค่ไหน
เจียงผิงหลุดขำออกมา เขาเจอคนประเภทนี้มาเยอะเกินไปแล้ว
“อ๋อ ตอนนี้เทียบกันไม่ได้หรอกนะ ข้าก้าวเข้าสู่ขอบเขตหลอมรวมแล้ว เป็นผู้เหนือสามัญอย่างแท้จริง เจ้าคงรับกระบวนท่าเดียวของข้าไม่ไหวหรอกมั้ง?”
คำพูดนี้ไม่ใช่การคุยโว ขอบเขตหลอมรวมกับขอบเขตวิญญาณนั้นต่างกันราวฟ้ากับเหว
แถมตอนนี้เจียงผิงยังลอยตัวกลางอากาศได้แล้วด้วย หลิวไป่ชวนอยากจะแตะชายเสื้อเขายังยากเลย
คาดไม่ถึงว่าหลิวไป่ชวนจะทำการกระทำที่น่าตกใจออกมา