ตอนที่ 30 เป็นเพียงอสูรกระจอก

ตอนที่ 30 เป็นเพียงอสูรกระจอก

พอตกดึก เจียงผิงก็ออกล่าได้สะดวกขึ้นเรื่อยๆ เดี๋ยวฆ่า เดี๋ยวจับ ได้ทีละตัวสองตัวไปเรื่อย ๆ

อย่างพวกหมีคลั่งที่อยู่ด้านหลังฝูงหมาป่าไล่สายลม เขาไม่กล้าไปยุ่งด้วยหรอก เพราะแค่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันก็รู้แล้วว่ามันดุร้ายขนาดไหน เขาสู้ไม่ไหวแน่

เลยเลือกจับแค่หมาป่าก็พอ

ร่างกายในขอบเขตวิญญาณเริ่มมีคุณสมบัติเหนือสามัญขึ้นมาบ้างแล้ว อย่างน้อยเรื่องอดหลับอดนอนนี่ไม่มีปัญหาเลยสักนิด โต้รุ่งได้สบายเหมือนเล่นสนุก

อันที่จริงไม่ได้มีแค่เจียงผิงที่กำลังวุ่นอยู่ฝ่ายเดียว คนอื่น ๆ เขาก็หัวหมุนกันทั้งนั้น ใครจะกล้าข่มตาหลับลงเล่า

หลับตาก็โดนคนอื่นแซงหน้าน่ะสิ