ตอนที่ 125 เห็นแก่ที่เขาโง่งม

พระชายาอ๋องจิ้นไม่ยินยอมจริง ๆ หลายปีมานี้เซียวสองกำเริบเสิบสานในเรือนตะวันตก นางเห็นแก่หน้าอ๋องจิ้น อีกทั้งอายุอานามก็มากขึ้นทุกวัน อารมณ์จึงสำรวมลงไปมาก จึงได้แต่เอาหูไปนาเอาตาไปไร่

กระทั่งยามที่เขาลอบขัดแข้งขัดขา หาเรื่องเดือดร้อนให้บุตรชายของนางเป็นครั้งคราว เซียวจิ่นเหนียนยังเกลี้ยกล่อมนางว่ามิต้องมีโทสะ ถือเสียว่าดูการแสดงละครลิง

ผู้ใดจะคาดคิดว่าเจ้าลิงตัวนี้กลับคิดจะเหิมเกริมขึ้นสวรรค์เสียได้!

“ข้าไม่สน อย่าว่าแต่เขาโง่เขลาเลย ต่อให้เขานอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียง ก็มิอาจให้อยู่ในจวนอ๋องได้! จิตใจดั่งอสรพิษเยี่ยงนี้ ให้อยู่ใต้ผืนฟ้าเดียวกันกับเขา ยามค่ำคืนข้ายังข่มตานอนไม่ลงด้วยซ้ำ!”