ตอนที่ 122 ความเคียดแค้น

เซียวเอ้อร์เอามือกุมหน้าไม่กล้าส่งเสียง ก้มหน้าลงทว่าก้นบึ้งดวงตากลับพาดผ่านความเคียดแค้นล้ำลึก

ใช่ เขาเป็นคนสั่งให้คนไปหวังจะเผาเด็กสองคนนั้นที่เรือนตะวันออกให้ตาย แต่เขากับพวกกบฏเหล่านั้นไม่เคยมีความเกี่ยวข้องกันเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ดวงซวย บังเอิญไปชนกับคนกลุ่มนั้นในวันเดียวกัน ซ้ำยังใช้วิธีการแบบเดียวกันก็เท่านั้น

น่าเสียดายยิ่งนัก ทั้งที่เขาสาบานเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้ว เสด็จพ่อก็ยังคงไม่เชื่อเขา ทั้งยังกล่าวอย่างเสแสร้งว่า พวกกบฏเหล่านั้นล้วนถูกตัดหัวที่ประตูอู่เหมินจนหมดสิ้นแล้ว เขาทำได้เพียงส่งตนเองไปยังภูเขาชิงเฟิง เพื่อหวังจะรักษาชีวิตเอาไว้

เหลวไหลทั้งเพ! ก็แค่เห็นว่าเซียวจิ่นเหนียนปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน จึงได้ทอดทิ้งเขาอย่างง่ายดายเช่นนี้!