ตอนที่ 120 ปีใหม่

ยามราตรีมาเยือน เทียนแดงบนโต๊ะมอดไหม้ไปเกินครึ่ง ท่ามกลางม่านโปร่งที่ไหวระริก บนเตียงไม้จันทน์ชั้นดีพลันแว่วเสียงอันแผ่วเบา

ชิงไต้นอนหงายอยู่บนเตียง แววตาพร่ามัวปรือเยิ้ม เส้นผมยาวสยายยุ่งเหยิงเปรอะเปื้อนหมอน ตรงหน้าผากและท้ายทอยแยกไม่ออกว่าเป็นเหงื่อหรือน้ำ ใบหน้าแดงก่ำดั่งคลื่นอารมณ์ สองมือจิกหมอนแน่น พยายามประคองร่างตนเองไว้

ด้านนอกแว่วเสียงเคาะบอกยาม ล่วงเข้ายามสามแล้ว นางคลายริมฝีปากที่ขบแน่น หวังจะเตือนบุรุษที่กำลังซุกหน้าเคลิบเคลิ้มว่าชั่วยามมิเช้าแล้ว ทว่ายามเปล่งเสียง กลับเหลือเพียงเสียงครางแผ่วกระเส่าอันขาดห้วง

“ท่าน.....ซื่อจื่อ ยามสาม......แล้วเจ้าค่ะ”

ทั้งสองคนจากถังอาบน้ำมาถึงบนเตียง ก่อนหน้ารวมกันแล้วพัวพันกันมานานกว่าสองชั่วยาม

“เหนื่อยแล้วรึ”