ตอนที่ 108 กินแอปเปิล

ภายในห้องของเหยาชิงซาน มีดสั้นเล่มหนึ่งพุ่งเสียบลงมาตรงดวงตาของเหยาเสี่ยวเฉ่า ประกายเย็นเยียบคมกริบแทงตาจนนางอยากจะกรีดร้องออกมา ทว่ากลับถูกเหยาชิงซานปิดปากไว้แน่นหนา

“ปัก!”

มีดสั้นเฉียดหางตานางปักแน่นลงบนพื้น บริเวณที่เฉียดผ่านรู้สึกเจ็บแสบราวกระเบื้องลนไฟ คาดว่าคงถูกบาดเป็นแผลเสียแล้ว

“เมื่อครู่ เจ้าคิดจะทำอะไรกัน”

เหยาชิงซานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบประโยคหนึ่ง

“ไม่ ข้าไม่ได้คิดจะ...”

เหยาเสี่ยวเฉ่าส่ายหน้า ส่งเสียงพึมพำคิดจะดิ้นรนแก้ตัวอีกสักสองประโยค ทว่ากลับเห็นเหยาชิงซานยกมีดสั้นขึ้นมาอีกครั้ง พลันหวาดกลัวจนสั่นเทิ้มไปทั้งตัว น้ำตาและน้ำมูกไหลพรากออกมาพร้อมกัน นางส่ายศีรษะไปมาอย่างรุนแรง

“ต้าเป่า ข้าผิดไปแล้ว จริง ๆ นะ ยกโทษให้ข้าเถอะ”

“ห้ามร้อง ห้ามร้องไห้ แล้วข้าจะปล่อยมือ”