กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฉินจื่อหานกระโดดลงจากรถตู้ด้วยตัวเอง
เดินไปหยุดตรงหน้าเฉินเฟิง ก้มลงมองแล้วจ้องตากันไปมากับเฉินเฟิง
“ถึงที่หรือยัง?”
เฉินเฟิงขยี้ตาตัวเอง แล้วลุกขึ้นนั่งจากพื้น
ดูท่าแล้ว เขาไม่แคร์เลยว่าตอนนี้ทั่วทั้งร่างกายมีแค่กางเกงขาสั้นตัวเดียว
เห็นพ่อตัวเองปล่อยตัวสบายเกินไปขนาดนี้
เฉินจื่อหานก็โมโหขึ้นมาทันที
ใช้มือน้อยสองข้างกดเปลือกตาสองข้างของเฉินเฟิงแล้วลูบลงมา พลางพูดเสียงอ่อน
“ยังไม่ถึง ๆ เรายังไม่ออกจากบ้านเลย คุณนอนต่อเถอะ”
พอทำให้เฉินเฟิงหลับตาแล้ว เฉินจื่อหานก็หันหลังเดินไปเลย