กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หานหาน พอหนูขี่จนพอแล้ว ก็ให้พ่อไปทำอาหารนะ ฉันจะนอนก่อนสักหน่อย”
สุดท้ายก็ทิ้งไว้แค่ประโยคนี้ประโยคเดียว
เมิ่งฝานหยางก็เดินสะบัดมือเข้าห้องนอนไปเลย
เฉินเฟิงมีทุกข์ใจแต่ไม่มีที่ให้ระบาย
ได้แต่ยอมรับว่าซวยเอง แล้วยอมคลานหมอบลงกับพื้นด้วยสี่ขาแต่โดยดี
หันไปมองเฉินจื่อหานอีกที
เท้าทั้งสองกระโดดขึ้นจากที่เดิม
“อีกานั่งเครื่องบิน!”
เด็กอ้วนน้อยคนนี้ เกือบทำให้เอวแก่ๆ ของเฉินเฟิงเคล็ดไปแล้ว
เสียงหัวเราะคิกคักๆ ลอยออกไปไกลจากหน้าต่าง