กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“นี่! รองผู้อำนวยการโรงงานซ่ง! ตอนนี้เลยเวลาเลิกงานแล้วนะ! เรื่องงานเก็บไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากันเถอะ!”
เฉินจื่อหานตะโกนใส่หลังซ่งฝูกุ้ยเสียงดัง
แต่สิ่งที่ตอบกลับมา
คือแผ่นหลังของซ่งฝูกุ้ยที่แกว่งแขนกระโดดขึ้น พร้อมประโยคที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“ผมรักการทำงานล่วงเวลา!”
ในที่สุดเรื่องก็ดำเนินต่อไปได้
เฉินเฟิงมองเฉินจื่อหาน แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าลูกสาวของตัวเองโตขึ้นมาก
การที่เธอคิดทางถอยไว้ก่อนลงมือทำสิ่งหนึ่ง นั่นแหละคือความก้าวหน้า
เขาอุ้มลูกสาวขึ้นมาวางบนตักอีกครั้ง
เฉินเฟิงถามเสียงนุ่ม