กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“คุณปู่วัว! ฮือ ๆ ๆ!”
ได้ฟังคำเล่าของคุณปู่วัวคนนั้น เด็ก ๆ ก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม
ต่งเฉินก็เช็ดน้ำตา ในใจรู้สึกเสียดายอย่างสุดซึ้ง
แต่ชีวิตคนเราจะสมบูรณ์แบบกันได้มากขนาดนั้นที่ไหน
ก่อนจะสิ้นใจ ครูใหญ่หนิวหาเงินบริจาคมาให้เด็ก ๆ สร้างโรงเรียนใหม่ขึ้นมาได้ เขาคงหลับตาลงได้แล้ว
เสียงร้องไห้ดำเนินต่อเนื่องราว ๆ หนึ่งชั่วโมงเต็ม
บางคนที่ก่อนหน้านี้ตามไปเชียร์ทีมอินทรีน้อยที่ชานกรุง พอกลับถึงบ้านได้ข่าว ก็รีบรุดมาโรงเรียน
คนยิ่งรวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ ลานเก่า ๆ ของโรงเรียนประถมบนภูเขาจนยืนกันไม่พอแล้ว
ทั่วทั้งภูเขาต้าหมาน ใครเล่าไม่เคารพนับถือครูใหญ่หนิว