กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ครูต่ง วางใจปักเข็มได้เต็มที่เลย ผมรับรองว่าจะไม่วิ่งหนีและไม่ขยับ”
หวังจวิ้นซานกลัวต่งเฉินเกร็ง จึงแกล้งพูดเล่นเพื่อผ่อนบรรยากาศ
แต่พอเห็นต่งเฉินหยิบเข็มเงินออกมาหนึ่งเล่มแล้วคีบไว้ระหว่างนิ้วสองนิ้ว หวังจวิ้นซานก็รู้สึกทันทีว่าต่งเฉินเหมือนกลายเป็นคนละคน
ถึงหน้าตาจะยังเป็นหนุ่มหล่ออายุราวยี่สิบต้นๆ
แต่ความมั่นคงน่าเชื่อถือที่แผ่ออกมาทั่วทั้งร่างกายกลับจับต้องได้ราวกับเป็นรูปเป็นร่าง
หวังจวิ้นซานไม่ค่อยถนัดบรรยายอะไร
หรือถ้าจะให้เขาพูดก็คือ
ตอนนี้ต่งเฉินเหมือนคนฆ่าหมูที่ฆ่าหมูมาทั้งชีวิต
สิ่งที่อยู่ในมือเขาไม่ใช่เข็มเงิน แต่เป็นมีดฆ่าหมูที่คมกริบ
ส่วนตัวหวังจวิ้นซานเองก็เหมือนหมูอ้วนที่เพิ่งออกจากคอก รอถูกเชือด