กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ดูท่าซูมู่พูดไม่ผิด เจ้าไจ๋ฮ่าวกว่างอะไรนั่นต้องมีคนอยู่ฝ่ายทางการแน่"
ต่งเฉินคิดในใจ พาทีมยืนให้เรียบร้อย สายตามองเหลิ่งหัวช่านแวบหนึ่ง
โดยไม่รู้ตัว
ต่งเฉินถอนหายใจในใจครั้งหนึ่ง
"คนกลัวโด่งดัง หมูกลัวอ้วนพีสินะ ผมกับไอ้หนูคนนี้ไม่มีเรื่องบาดหมางกัน ทำไมสายตาที่มันมองผมเหมือนจะกินผมทั้งตัว? ตลกจริง"
ต่งเฉินถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความหงุดหงิดจริง ๆ
เหมือนกับเกาหลี่จากโรงเรียนศิลปะการต่อสู้ชั้นสูงในการแข่งขันระดับเมืองนั่นแหละ
พบกันครั้งแรกก็เล่นไม้ลับข้างหลังเพื่อทำร้ายคนแล้ว
แข่งขันกันอย่างจริงจังสักหน่อยมันยากขนาดนั้นเลยหรือ?