กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฮ่วนจือ! ฮ่วนจือ ลูกอย่าไป! พ่อขอร้องลูกแล้ว ลูกกลับบ้านกับพ่อเถอะ!”
พอต่งฮ่วนจือก้าวขาจะไป ต่งชิ่งหัวก็โผเข้ากอดขาของต่งฮ่วนจือร้องไห้อีกครั้ง
เขาเป็นผู้ชายวัยผู้ใหญ่ แม้จะผอมมาก แต่ก็ไม่ใช่เด็กหญิงสิบสองขวบจะสลัดหลุดได้
ต่งฮ่วนจือถูกดึงไว้ ส่ายไปส่ายมาสองที แต่ก็ไม่สามารถขยับไปได้แม้ครึ่งก้าว
เห็นเช่นนั้น ต่งเฉินจึงเดินเข้าไป ก้มหน้ามองต่งชิ่งหัว
“รู้อย่างนี้ตั้งแต่แรกก็ไม่ควรทำแต่แรก ไม่ใช่ทุกคำขอโทษจะแลกมาเป็นคำว่าไม่เป็นไรได้ ยิ่งไปกว่านั้น คำขอโทษของนายยังเป็นของปลอมอีก”