กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หยางแก่เอ๊ย นายไม่มีคาบสอนเหรอ?”
ลุงยามได้ยินหยางซื่อพึมพำ ในใจก็อดรู้สึกรำคาญขึ้นมาไม่ได้
“มีสิ ผมให้นักเรียนศึกษาด้วยตนเอง”
หยางซื่อตอบอย่างไม่ใส่ใจ แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่โทรทัศน์ไม่ยอมละไป
แต่พอพูดจบ ในวินาทีถัดมา หยางซื่อก็หันกลับไปมองลุงยามทันที
เขาจำได้แม่นว่า ตอนที่ตัวเองยังเป็นครูใหญ่ ไอ้แก่คนนี้ทำตัวนอบน้อมต่อเขามาตลอด
แต่ถ้าเมื่อกี้เขาไม่ได้ฟังผิดล่ะก็ ไอ้แก่คนนี้เหมือนจะเรียกเขา... หยางแก่?
“เมื่อกี้คุณเรียกผมว่าอะไรนะ?”
หยางซื่อถามหน้าดำครึ้ม
“หยางแก่ไง?”