กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เพียงชั่วพริบตาเดียว
ต่งเฉินก็ถูกเด็ก ๆ ล้อมไว้จนแน่นขนัด
เขาลูบหัวคนนี้ ตบไหล่คนนั้น จมูกก็อดรู้สึกตื้นตันขึ้นมาไม่ได้
ส่วนอีกด้านหนึ่ง
จางต้าพั่งกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของเฉินเฟิงแล้ว
“อ๊า ๆ ๆ! ครูเฉิน! ผมคิดถึง... อาหารที่ครูทำจนจะขาดใจแล้ว...”
เฉินเฟิงซาบซึ้งได้แป๊บเดียว ก็จู่ ๆ ก้มลงมองหาไปรอบ ๆ
“มีดของผมอยู่ไหนวะ? เด็กคนนี้ไว้ไม่ได้เด็ดขาด!”
ทั้งขำทั้งหงุดหงิด เฉินเฟิงกางแขนออกโดยไม่รู้ตัวเพื่อรับจางต้าพั่งที่กระโดดเข้ามา
แต่ในจังหวะที่รับจางต้าพั่งไว้ได้