กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เอาละ พ่อยังต้องไปเดินดูบ้านนักเรียนคนอื่นอีก วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะ โดนฝนมา แล้วยังวิ่งไปไกลขนาดนั้น พรุ่งนี้ค่อยมาเรียน”
หนิวต้งเหลียงพูดด้วยเสียงอ่อนโยน แล้วหันหลังเตรียมจะจากไป
ชุยซิ่วผิงกับหวังข่ายส่งหนิวต้งเหลียงออกจากลานบ้านไปจนถึงข้างนอก แล้วถึงได้หันกลับเข้าบ้าน
ยืนอยู่บนถนนที่เป็นโคลนเลนหลังฝนตก หนิวต้งเหลียงกะทิศทางแล้วเดินมุ่งไปทางบ้านของจางต้าพั่ง
เพราะที่บ้านหวังข่ายเขาหาทางสายกลางได้แล้ว ถือได้ว่าเป็นการประนีประนอมอย่างหนึ่ง
การเยี่ยมบ้านครั้งต่อ ๆ ไปของหนิวต้งเหลียงก็ดำเนินไปอย่างราบรื่นใช้ได้
เพียงแต่พอวิ่งไปทีละบ้าน ๆ ต่อกันไป
กว่าหนิวต้งเหลียงจะกลับมาถึงโรงเรียน ท้องฟ้าก็เข้าสู่ช่วงบ่ายแล้ว