กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คำอธิบายของต่งเฉินฟังดูอ่อนแรงอยู่บ้าง
แต่ก็ช่วยบรรเทาความกังวลของหวังข่ายลงได้เล็กน้อย
เขามองเข้าไปในดวงตาของต่งเฉิน ลองสมมติสถานการณ์ที่ต่งเฉินพูดในหัว แล้วให้คำตอบของตัวเองออกมาอย่างหนักแน่นทรงพลัง
“ครูต่งครับ คนอื่นผมไม่กล้าพูด แต่ผมจะลงแข่งต่อ ไม่มีรถ ผมก็จะวิ่งไป ตราบใดที่ยังมีผมอยู่ ทีมอินทรีน้อยก็จะยังอยู่!”
เยาวชนก็ยังคงเป็นเยาวชน
ความยากลำบากที่ใหญ่ที่สุดที่เขาคิดออก ก็คือจะไปตัวเมือง ไปจังหวัด ไปร่วมรอบชิงชนะเลิศระดับประเทศได้อย่างไร
แต่ไม่ต้องสงสัยเลย หัวใจของเขาแน่วแน่
หลังจากได้ยินคำตอบของหวังข่าย ในใจของต่งเฉินก็อดรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกไม่ได้
แต่เขาก็ไม่มีทางทำอะไรได้