กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“มาแล้ว ๆ! เด็ก ๆ กลับมาแล้ว!”
ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นเสียงหนึ่ง
บรรดาผู้ปกครองที่รออยู่ปากหมู่บ้านต่างเงยหน้าขึ้นพร้อมกันในทันที
รถบัสขนาดใหญ่ยังไม่ทันจอดสนิท ฝูงคนก็กรูเข้าไปล้อม
“เด็ก ๆ ลงรถอย่างเป็นระเบียบ เอาของของตัวเองมอบให้ผู้ปกครองของตัวเองเอากลับบ้าน แล้วเราค่อยไปโรงเรียนกัน”
ต่งเฉินพูดขึ้นประโยคหนึ่ง สายตาก็กลับไปตกที่ตัวต่งฮ่วนจืออีกครั้ง
อันที่จริง ตั้งแต่สิบกว่าวันก่อนแล้ว
ต่งเฉินก็รู้แล้วว่าต่งฮ่วนจือกับเผยหยวนหู่เข้าไปอาศัยอยู่ในสุสานบนเขารกร้าง
เด็กน้อยไม่อยากกลับบ้าน ก็เป็นปฏิกิริยาปกติ
ครอบครัวแบบนั้น นอกจากทรมานแล้ว ก็ให้อะไรเธอไม่ได้อีกแล้ว