กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ต่งเฉิน คุณคิดวิธีระดมเงินบริจาคเพื่อการกุศลได้หรือยัง?”
จางเจี้ยนเดินอยู่ท้ายกลุ่ม มองต่งเฉินแวบหนึ่งแล้วถาม
“ยังไม่มี ผมยังไม่ได้คิด ไว้เจอเด็ก ๆ พวกนั้นก่อนค่อยว่ากัน”
ต่งเฉินพูดตามตรง สายตาถูกต้นไม้ ดอกไม้พุ่มไม้รอบ ๆ และทิวเขาที่ทอดยาวอยู่ไกลออกไปดึงดูดไว้
บอกตามตรง
ถึงแม้ต่งเฉินในชาติก่อนจะใช้ชีวิตอย่างเครื่องจักร
แต่ก็ไม่เคยไปถึงที่อย่างเขตภูเขาแบบนี้เลย
ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับความยากจน
ก็คือคนเร่ร่อนที่ไม่มีข้าวกิน
ที่บอกว่าจะช่วยเด็ก ๆ ในเขตภูเขา ตอนนี้ต่งเฉินจริง ๆ ก็ยังไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจนอะไรมากนัก