กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ผมกลับคิดว่า ถ้าอีกฝ่ายตกลงแล้ว แม้จะมีโอกาสกลับมาแค่หนึ่งในร้อย เราก็ต้องทุ่มเทความกระตือรือร้นเต็มร้อย”
หวังปินครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วพูดอย่างจริงจัง
เฉินจินเฉียวก็พยักหน้า เห็นด้วยกับความคิดของหวังปิน
“อือ เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ครูใหญ่ วันนี้เราใช้เวลาว่างหลังสอนสร้างกระท่อมมุงจากหลังเล็ก ๆ พวกนั้นขึ้นมา แล้วถ้าพวกเขามา ก็ให้พวกเขาพักห้องของเรา ส่วนเราสามคนไปนอนกระท่อม”
ครูอายุน้อยสองคนไม่ได้คิดมากขนาดนั้น
แค่ได้ยินว่าอีกฝ่ายอาจจะมา ในใจก็เริ่มดีใจแล้ว
หนิวต้งเหลียงเงยหน้ามองท้องฟ้า มือที่เต็มไปด้วยหนังด้านตบลงที่ต้นขา
“งั้นผมโทรหาผู้กำกับกู่ฟู่ขุยอีกครั้ง ถามให้แน่ชัด กันไม่ให้ยิ่งหวังมาก ยิ่งผิดหวังมาก”