กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"จริงๆ นะ ผมไม่ได้แตะปิงปองเลยตั้งแต่จบมัธยมต้น อาจจะ......เพราะผมมีพรสวรรค์มากหน่อยมั้ง"
"จำได้ว่าตอนงานกีฬาสีโรงเรียนผม เพราะครูใหญ่ชอบปิงปอง เลยจัดแข่งขันปิงปองขึ้นมาเป็นพิเศษ ครูกับนักเรียนทั้งโรงเรียนไม่มีใครเอาชนะครูใหญ่ได้เลย"
"มีแค่ผมคนเดียวที่ตีจนครูใหญ่หาทิศทางไม่เจอ"
ต่งเฉินอธิบาย พอคนอื่นฟังแล้วก็พูดไม่ออกกันไปตามๆ กัน
คนอื่นน่ะหรือที่เอาชนะครูใหญ่ไม่ได้? นั่นมันแพ้เล่ห์เหลี่ยมทางสังคมต่างหาก
"เอาล่ะ งั้นผมจะจริงจังขึ้นหน่อย เรามาเล่นกันจริงๆ สักเกม"
อวี๋สุ่ยดึงสติกลับมา และไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่พลาดไปเมื่อครู่
ก็เมื่อกี้เขาไม่ได้ระวังต่งเฉินจริงๆ
คิดว่าต่งเฉินจะตีลูกกลับมาธรรมดาๆ
อวี๋สุ่ยไปเก็บลูก แต่ตอนนั้นต่งเฉินเอ่ยขึ้นเบาๆ ประโยคหนึ่ง