กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไม่ต้อง! ไม่ต้องทำอีกรอบแล้ว การสาธิตแบบนี้ทำครั้งเดียวก็พอ ทำมากกว่านี้มีหวังตายจริงๆ”
เมิ่งฝานหยางยังไม่ทันพูด เฉินเฟิงก็ฝืนพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้น
เฉินเฟิงเดินโซเซไปมาทางแม่ลูกเมิ่งฝานหยาง พลางนวดหน้าอกตัวเองและพยายามปรับลมหายใจ
การเตะเมื่อครู่นั้นเกือบเอาชีวิตเขาไปจริงๆ
“ทำเป็นเก่งนะ”
เมิ่งฝานหยางกลอกตามองเฉินเฟิงแวบหนึ่ง ก่อนหันไปมองเฉินจื่อหาน
“หานหาน การฝึกต่อไปอาจจะเจ็บปวดมาก ลูกพร้อมแล้วหรือยัง?”
“พร้อมแล้วค่ะ! หนูรอไม่ไหวแล้ว!”
คำถามของเมิ่งฝานหยางยังไม่ทันขาดคำ เฉินจื่อหานก็แสดงท่าทีของตัวเองออกมา
เธอกำหมัดแน่น ในหัวพลันนึกถึงวีรกรรมของเหล่าฮีโร่ที่ได้เห็นและได้ฟังตอนไปเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์เมืองหนิง