กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พ่อคะ คืนนี้เรากลับบ้านกันเลยนะ”
ตอนที่เฉินเฟิงกำลังรอให้สายโทรศัพท์เชื่อมต่อ
เฉินจื่อหานเงยหน้าขึ้นพูดประโยคหนึ่ง
“ทำไมล่ะ?”
ยังไงสายโทรศัพท์ก็ยังไม่ติด เฉินเฟิงจึงก้มหน้าคุยกับเด็กน้อยไปด้วย
“เพราะเวลาไม่พอไง โยชิโกะเริ่มฝึกศิลปะการต่อสู้ตั้งแต่เด็ก แต่หนูมีเวลาแค่ครึ่งเดือนเอง”
เฉินจื่อหานวิเคราะห์อย่างจริงจัง คิ้วเล็ก ๆ ขมวดเป็นรอยย่นสามขีดเล็ก ๆ
พูดจบ เฉินจื่อหานยังมองเฉินเฟิงด้วยความเห็นใจอย่างลึกซึ้ง
“พ่อยิ่งน่าสงสารกว่า พ่อของโยชิโกะฝึกมาตั้งกี่ปีแล้ว พ่อกับเขายิ่งห่างกันมากกว่าเดิมอีก”