กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คำพูดของต่งเฉินก้องกังวานอยู่ในทางเดินออกที่ยาวเหยียด
ทำให้ใจของทุกคนในทางเดินปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์
ในห้องไลฟ์
ผู้ชมยิ่งตื่นเต้น
“ฮือ ๆ ร้องไห้จนจะตายแล้ว อย่าลืมเส้นทางที่ผ่านมา และอย่าลืมคนที่พินาศไปด้วยกันกับความมืด”
“เคยมีครั้งหนึ่งผมก็ไปพิพิธภัณฑ์นั้น ลูกชายผมเคยถามว่าทำไมทางออกถึงไม่ออกแบบให้สว่างกว่านี้ ตอนนั้นผมไม่รู้จะพูดยังไง แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าควรตอบเขาอย่างไร”
เดินขึ้นไปข้างบน เดินไปทางออก ทางออกมีแสง ทางออกมีชีวิตสามัญของผู้คน ทางออกมียุคสันติสุข คนที่ถูกทิ้งไว้ในความมืด ถ้าพวกเขาสามารถออกมาดูข้างนอกทางออกบ้างจะดีแค่ไหน
“คำอธิบายของต่งเฉินสุดยอดมาก!”