กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พูดแล้วก็ไปเลย
ทั้งสามคนนัดกันไปรวมตัวที่เมืองหนิง แล้วต่างก็พาเด็ก ๆ กลับบ้าน
ระหว่างทางกลับบ้าน
ชิวชิวเล่นนิ้วของต่งเฉินพลางพูดว่า
“ป๊ะป๋า หนูรู้สึกว่าคนพวกนั้นดุจังเลย เราทำอะไรให้พวกเขาโกรธหรือเปล่า ทำไมพวกเขาต้องมาท้าทายเรา แค่เล่นกันไม่ได้เหรอ”
พอนึกถึงท่าทางดุ ๆ ของคนพวกนั้น ชิวชิวก็รู้สึกอึดอัดใจ
ต่งเฉินพลิกมือจับมือน้อยอวบอิ่มของเด็กหญิง แล้วมองทิวทัศน์ที่ถอยหลังไปอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่างรถ
“เราไม่ได้ทำให้พวกเขาโกรธ แต่พวกเขาต่างหากที่ทำให้เราโกรธ และความผิดของพวกเขาให้อภัยไม่ได้”
“ชิวชิว พ่อจะพาลูกไปดูบางอย่างที่เมืองหนิง แล้วลูกจะรู้เองว่าทำไมพวกเขาถึงดุขนาดนั้น”
“คนบางคน เราเป็นเพื่อนด้วยไม่ได้”