กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในวินาทีที่สารท้าประลองถูกหยิบรับไป
ใจของเรียวตะผ่อนคลายลงบ้างในที่สุด
เรียวตะยืดตัวยืนตรงเบาๆ แล้วหันไปมองต่งเฉินอีกครั้ง
แต่หลังจากลังเลเล็กน้อย เขาก็ยังคงเบนสายตาไปที่กู่ฟู่ขุยอีกครั้ง
ต่งเฉินคนนั้น ยังไงก็ควรหลีกเลี่ยงไม่ไปยุ่งด้วยให้มากที่สุดดีกว่า
“คุณผู้ชายลุงครับ พวกเราส่งสารท้าประลองแล้ว เรื่องต่างๆ ก็อธิบายชัดเจนแล้ว งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะครับ”
“เด็กๆ ของพวกเราทุกคนเห็นคุณค่าของเวลา เวลานี้จริงๆ แล้วพวกเขาควรจะกำลังฝึกฝนความถนัดของตัวเองอยู่”
ท่าทียังคงถ่อมตัว เรียวตะราวกับเพิ่งไปเป็นแขกที่บ้านเพื่อนสนิทเสร็จ แล้วกำลังกล่าวอำลากับเพื่อนสนิท
“ไปกันเถอะ”
กู่ฟู่ขุยก็ไม่มีสีหน้ายิ้มแย้มเหมือนตอนแรกแล้ว เขาตอบกลับเสียงเย็น