กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ปิดเกมเด็ดขาด
พอต่งเฉินพูดจบ ร่างกายที่ตึงเครียดของเกาเฉิงหลงก็ผ่อนลงในทันที
จากนั้นทั้งตัวเขาก็เหมือนหมดแรง ทรุดนั่งลงกับพื้น
ในครัว เกาเฉิงเฟิ่งเข้าสู่ช่วงทอดผัดต้มย่างแล้ว
แต่เกาเฉิงในกรง ตอนนี้กลับฟื้นกลับมาปกติอยู่บ้างเล็กน้อยอย่างไม่คาดคิด
เขามองเกาเฉิงหลงที่นั่งทรุดอยู่บนพื้น แล้วตะโกนออกมาด้วยความเจ็บใจ
“เสี่ยวหลง! ลูกเป็นอะไรไปเสี่ยวหลง! อย่าทำให้พ่อตกใจสิ กรง? ทำไมพ่ออยู่ในกรง?”
ตะโกนออกมาหนึ่งครั้ง สายตาของเกาเฉิงก็ไปหยุดอยู่ที่ต่งเฉินกับชิวชิว
“พวกคุณเป็นใคร? ทำไมมาอยู่ในบ้านผม? เสี่ยวเฟิ่งไปไหนแล้ว? เสี่ยวเฟิ่ง! ออกมา!”
แววตาของเขาไม่ขุ่นมัวอีกต่อไป ดูเหมือนจะไม่มีความจำตอนที่อาการกำเริบ