กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ได้ยินคำพูดของเหมิงเหมิง จางเจี้ยนก็อดหัวเราะตามไม่ได้
เขาปัดเกสรดอกคาโนลาที่ติดอยู่บนเสื้อผ้าของเหมิงเหมิง แล้วมองออกไปยังที่ไกล
“ได้สิ แต่ลูกต้องรู้ไว้นะว่าการช่วยคนหนึ่งคนมันง่าย การช่วยสองคนก็ไม่ถือว่ายากเกินไป”
“แต่ถ้าลูกอยากช่วยคนมากขึ้น หรือช่วยคนคนหนึ่งเป็นเวลานานๆ นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย”
“ลูกต้องมีกำลังทรัพย์ มีแรงกายแรงใจ อาจต้องรับคำวิพากษ์วิจารณ์บ้าง และยิ่งอาจเจอเรื่องแบบชาวนากับงูได้ด้วย”
“เพราะฉะนั้นเหมิงเหมิงไม่ต้องร้อนใจเกินไป ค่อยๆ โต ค่อยๆ เข้าใจไปก็พอ”
ถ้าเป็นเมื่อก่อน
จางเจี้ยนต้องทำจมูกย่นใส่เป้าหมายในจินตนาการของเหมิงเหมิงแน่ๆ
แต่ตอนนี้ จางเจี้ยนไม่ได้ปฏิเสธความคิดของเหมิงเหมิงตรงๆ