กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางเจี้ยนตกใจกับอารมณ์ที่พังทลายทางอารมณ์กะทันหันของคุณยายอยู่บ้าง
กว่าที่จะตั้งสติได้
คุณยายที่กอดเขาไว้ ตัวเริ่มทรุดลงอย่างหมดแรงแล้ว
เขารีบยื่นมือไปพยุงคุณยายไว้ น้ำตาก็เอ่อล้นขึ้นมาในดวงตาของจางเจี้ยนในทันที
เขานึกถึงแม่ของตัวเอง
หญิงชราผู้เรียบง่ายจนเกินไปในภูเขา
เขาไม่อาจจินตนาการได้ว่าถ้าแม่ของตัวเองไร้ที่พึ่งและพังทลายทางอารมณ์แบบนี้ เขาจะเจ็บปวดใจสักแค่ไหน
ดังนั้น เขาจึงทนไม่ได้ที่เห็นแม่ของคนอื่นร้องไห้เหมือนเด็กแบบนี้
เธอยังร้องไห้เสียงดังไม่ได้ด้วยซ้ำ
“คุณยาย…คุณยาย…ถ้าอยากร้องไห้ก็ร้องออกมาเถอะ…อย่ากลั้นไว้เลย…”