กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หญิงชราพูดไปไม่กี่ประโยคก็ยังไม่หายโมโห
ยกฝ่ามือขึ้นตบลงบนหลังของเด็กหญิงตัวน้อยอย่างแรงสองครั้ง
เด็กหญิงตัวน้อยคนนั้นไม่ร้องไห้เลย
เธอเพียงแต่เชิดคออย่างดื้อรั้น จ้องหญิงชราด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ
แววตาคู่นั้น
ราวกับอยากจะกลืนกินคนทั้งคน
หลังตบหลานสาวของตัวเองไปหลายฉาด หญิงชราก็หันไปมองจางเจี้ยนกับเหมิงเหมิงอย่างเก้อเขิน
“เหอะ ๆ เธอก็เป็นแบบนี้แหละ ดื้อด้านมาตลอด ปกติก็ไม่เล่นกับเด็กคนอื่น ทุกวันทำหน้าเศร้าหม่นเหมือนใคร ๆ ก็เป็นหนี้เธอ”
“แค่เผลอไปนิดเดียว เธอก็จะก่อเรื่องขึ้นมาสักอย่าง สร้างปัญหามาให้ได้เลย ดื้อจนแทบแย่”
แต่แทบไม่ได้แสดงความขอโทษอะไรออกมาเลย