กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อิ่มใจแล้ว”
ความเจ็บปวดบนร่างกายของเริ่นคังอันลดลงบ้าง
เขาหันตัว ย่อตัวลงครึ่งหนึ่งข้างเริ่นชูซิน
มองลูกชายตัวเองแล้ว เริ่นคังอันก็หันไปมองเด็กหญิงทั้งสามอีกครั้ง
“อิ่มใจจริง ๆ นะ ที่ในช่วงเวลาสุดท้ายได้สัมผัสความเมตตาของผู้คนมากมายขนาดนี้ ผมอิ่มใจจริง ๆ”
เพียงแต่ยังมีเรื่องเสียดายอยู่บ้าง ที่ไม่ได้แสดงความกตัญญูเลี้ยงดูจนแก่เฒ่า ไม่ได้อยู่กับภรรยาจนผมขาวและเคียงข้างกันตลอดชีวิต ไม่ได้เห็นลูกเติบโตเป็นผู้ใหญ่ แต่งงานมีลูก
“แต่คนบนโลกนี้มากมายนัก ใครจะไม่มีเรื่องเสียดายบ้างล่ะ”
“ดังนั้น ช่างมันเถอะ ได้มา ได้เห็น ได้ครอบครอง แค่นี้ก็พอแล้ว”
“โดยเฉพาะการได้พบเธอ ชิวชิว เธอชดเชยความเสียดายของผมไปได้มากจริง ๆ ขอบคุณนะ”