กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ใจของจางเจี้ยนที่เดิมทีหวั่นไหวอยู่บ้างก็กลับมาแน่วแน่อีกครั้ง
และแน่วแน่ยิ่งขึ้นจนไม่อาจหวั่นไหว
เขามองภาพเหมิงเหมิงผู้เชื่อฟังบนหน้าจอโทรศัพท์ แล้วรอยยิ้มบาง ๆ ก็ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างกระทันหัน
“แค่ได้กินอิ่มและมีเสื้อผ้าอบอุ่นใส่ ลูกก็มีความสุขกว่าอีกหลายเด็กแล้ว พอลูกโตขึ้น พอลูกมีลูกของตัวเอง ลูกจะเข้าใจความหวังดีที่ทุ่มเทของพ่อ”
เขาพึมพำกับตัวเองประโยคหนึ่ง แล้วลุกขึ้นปิดไฟห้องนั่งเล่น
เมื่อเดินผ่านหน้าต่าง แสงจันทร์ก็สาดลงบนไหล่ของเขา
แผ่นหลังนั้นเริ่มโค้งงอเล็กน้อยแล้ว
เวลาไหลผ่านไปอย่างเงียบงัน ไม่ทันไรก็สว่างแล้ว
ด้วยการทำงานของนาฬิกาชีวภาพ จางเจี้ยนจึงตื่นแต่เช้า
วันนี้ภารกิจที่ทีมงานรายการมอบให้คือพาลูกไปสัมผัสอาชีพของพ่อ