กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฝนตกหนักใกล้จะมาแล้ว ต่งเฉิน เลิกทำเป็นลึกลับได้แล้ว ฉันไม่อยากพาเด็กๆ มาตากฝนเป็นเพื่อนนายหรอกนะ”
จางเจี้ยนลุกขึ้นยืนจากใต้ต้นไม้ สายตาไม่แยแสกวาดมองเขื่อนที่ต่งเฉินกับพวกเด็กๆ ช่วยกันสร้าง
“ใช่แล้วต่งเฉิน เมฆฝนมาฉับพลันเกินไป แถมตอนนี้ผมรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออกนิดๆ แล้ว ฝนช่วงต่อไปต้องไม่เบาแน่ เราเก็บของแล้วกลับบ้านกันเถอะ”
แม้แต่เฉินเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากเตือน
แหมะ~
และในจังหวะที่เสียงของเฉินเฟิงเพิ่งจะเงียบลง
หยดน้ำฝนหยดหนึ่งฟาดลงที่เท้าของพวกเขาพอดี
จากนั้นก็หยดที่สอง หยดที่สาม......
เพียงแต่
แม้ฝนจะเริ่มตกแล้ว แต่ต่งเฉินก็ยังดูไม่รีบร้อน