กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เอ่อ…ชิวชิว เราสองคนเรียนด้วยกันไหม?”
มองท่าทางเด่น ๆ สารพัดของต่งเฉินมาสักพัก เฉินจื่อหานก็นึกถึงเรื่องจริงจังขึ้นมาได้ในทันใด
“เป็นอะไรเหรอ? พ่อเธอทิ้งเธอไว้แล้วไปเล่นคนเดียวเหมือนกันหรือเปล่า?”
ชิวชิวกระพริบตา กวาดสายตามองหาไปทั่วโซนการเล่นสกีสำหรับผู้ใหญ่
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเฉินจื่อหานแดงขึ้นมาทันที เธอหันไปชี้ไปที่ร่างหนึ่งที่กำลังหมอบอยู่กับพื้นและเคลื่อนตัวช้าเหมือนคลานเข้ามาหาเธอ
“เฮ้อ…ถ้าเขาทิ้งฉันไว้แล้วไปเล่นของเขาเองจริง ๆ ก็ดีสิ”
ชีวิตไม่ง่ายเลย จื่อหานถอนหายใจ
ชิวชิวเหลือบมองเฉินเฟิงที่กำลังเคลื่อนตัวช้าเหมือนคลาน มือเล็ก ๆ อดไม่ได้ที่จะปิดตา
ดูไม่ได้ ดูไม่ได้จริง ๆ
เด็กอย่างเธอยังรู้เลยว่าอะไรเรียกว่าน่าอาย