กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
วันถัดจากพิธีเชิดชูเกียรติและงานเลี้ยงฉลองชัย นักเรียนทหารเหล่านี้ทั้งหมดกลับเข้าโรงเรียนเพื่อเรียนต่อ บนรถไฟเฉพาะกิจขบวนนั้นของโม่เสีย จินมองรอบ ๆ แล้วถอนหายใจอย่างไม่ค่อยสบายใจ
“แย่แล้ว ฉันเริ่มคิดถึงผู้บัญชาการของพวกเราแล้วสิ”
สวี่ซีจินที่เดิมก็นั่งซบโต๊ะด้วยความหดหู่อยู่ข้าง ๆ เงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่เขา
“คิดถึงเธอจริง ๆ นั่นแหละ” จินไม่คิดเลยว่าการเปลี่ยนแปลงที่ตามมาหลังสนามประลองหุ่นรบครั้งนี้จะใหญ่โตถึงเพียงนี้ แต่เดิมเขาคิดมาตลอดว่าสวี่หลิงฉวีจะเรียนโรงเรียนทหารที่โม่เสียกับพวกเขาจนครบ 3 ปีแล้วเข้าฝ่ายทหาร