กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
สวี่ซีจินฟุบอยู่กับราวกั้น ดวงตาสีฟ้าดุจทะเลสาบกะพริบปริบ ๆ พอหลิ่วเจิงหันมาเห็นว่าเธอกำลังจะร้องไห้อีกแล้ว ก็ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้
“เรื่องที่ฉันไม่เคยเสียใจเลยก็คือการยอมรับสวี่หลิงฉวีเป็นพี่สาวในตอนนั้น” เธอเช็ดน้ำตาให้ตัวเองแล้วพูดเสียงเบา
พวกเธอไม่มีสายเลือดเกี่ยวข้องกัน แต่ต่างก็ยอมรับอีกฝ่ายเป็นครอบครัว
จินที่อยู่ข้าง ๆ พูดเสียงอ่อยว่า “ดีเหลือเกิน ถ้าผู้บัญชาการเปลี่ยนมาใช้นามสกุลโหยวลี่เฟยซือละก็…”
แบบนั้นคงกระอักกระอ่วนเกินไปสำหรับเขา! เขาไม่ได้อยากเป็นพี่น้องกับผู้บัญชาการเสียหน่อย!