กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
คืนก่อนการแข่งขันสนามประลองหุ่นรบ ครูฝึกไคอันควักเงินตัวเองเลี้ยงนักเรียนโม่เสียทุกคนที่ภัตตาคารแพงที่สุดบนดาวอวี้เหิง
แชมป์การแข่งขันประเภททีมในลีกของโรงเรียนทหารโม่เสีย 12 คำนี้ก้องไปทั่วระหว่างดวงดาวในคืนนี้ เขาเมาได้ที่จนไม่ฝืนทำเป็นไว้หน้าตาให้นักเรียนเห็นอีกแล้ว ทั้งเช็ดน้ำตาและร้องไห้กับทุกคน
“พวกเด็ก ๆ ฉันรอวันนี้มานานมากจริง ๆ พวกเธอทำไมมาถึงโม่เสียช้าขนาดนี้ ฉันรอพวกเธออย่างทรมาน” ครูฝึกไคอันไม่เหลือความสง่าของครูฝึกใหญ่ในวันแรกที่พบกันเลย เขากอดนักเรียนโม่เสียทุกคน พอถึงคิวสวี่หลิงฉวี ครูฝึกเฉินก็กดเขาไว้ทั้งที่เมาเละ
รองอธิการบดีซูหลีมองเขาด้วยสายตารังเกียจ “พรุ่งนี้พวกเธอยังต้องลงสนามประลอง ฉันพาพวกเธอกลับกันเถอะ”