กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“ตอนนี้คุณได้เป็นนักเรียนทหารเต็มตัวของโม่เสียแล้ว ไม่ว่าคุณจะคิดยังไง ถ้าไม่มีผม ตอนนี้คุณก็ได้แต่อยู่บนดวงดาวชายแดนใช้ชีวิตที่ไม่ค่อยดีนัก” สวี่เฉิงปี้ ยื่นนิ้วเคาะโต๊ะ “คุณฉลาดขนาดนี้ น่าจะคิดออกว่าผมช่วยคุณได้มากแค่ไหน ชีวิตในฝ่ายทหารจักรวรรดิกับชีวิตนักเรียนทหารมันต่างกันคนละเรื่อง”
“พูดมาตรง ๆ ได้เลย อยากให้ฉันทำอะไร” สวี่หลิงฉวีไม่มีอารมณ์อ้อมค้อมกับคนตรงหน้าอีก
สวี่เฉิงปี้ชะงักมือ เขาเงยตามองสวี่หลิงฉวีนิ่ง ราวงูพิษจ้องเหยื่อ “สภาพของคุณตอนนี้ยังไม่ถึงขั้นที่ผมจะบอกเรื่องพวกนี้ได้ รอให้คุณคิดบางอย่างออกก่อน เราค่อยคุยกันใหม่ แต่คุณจะไม่มีโอกาสครั้งที่สาม”
หากการคุยครั้งที่สองยังไม่ร่วมมือแบบนี้ เขาจะทำให้เธอหายไปเลย