เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
สวี่หลิงฉวีเหลือบมองข้อมูลส่วนบุคคลของเขาในสมองกล ซุนเหลียว มาจากระบบดาวที่สอง ระดับชั้นพลังจิตเป็นระดับ A รูปร่างดูเหมือนผ่านการฝึกฝนอย่างมืออาชีพมาจริง ๆ นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรพิเศษ
พอคำนี้ออกมา สมาชิกกลุ่มสายสนับสนุนการรบคนอื่น ๆ ก็ยิ่งกระอักกระอ่วน
นักวิเคราะห์หญิงคนหนึ่งรวบรวมความกล้าพูดว่า “มีอะไรที่พวกเราพอจะช่วยคุณได้ไหม จริง ๆ ก่อนเข้าเรียนฉันก็เคยเรียนทักษะการต่อสู้พื้นฐานมาบ้าง” เธอชื่อหลินเซี่ยว หน้าตาดูเป็นเด็กสาวเรียบร้อย พูดจาอ่อนโยนมีมารยาท
แต่ซุนเหลียวคนนี้ไม่ค่อยรับไมตรี “พอเถอะ พวกคุณจะช่วยอะไรได้ ยังไงก็ต้องพึ่งฉันหนึ่งสู้เจ็ดอยู่ดี”
“คุณแน่ใจว่าตัวเองหนึ่งสู้เจ็ดได้?” สวี่หลิงฉวีเอ่ยขึ้น พูดให้ถูกก็ไม่ใช่เพราะซุนเหลียวไม่พอใจที่การแบ่งกลุ่มไม่สมดุล แต่เป็นเพราะเขาอาศัยที่เป็นคนเดียวในกลุ่มที่อยู่สายการรบ มาวางท่าข่มทุกคนในกลุ่มเดียวกันที่นี่
แพ้ชนะในสายตาเขาไม่สำคัญเลย สิ่งสำคัญคือฉวยโอกาสนี้คุยโวตัวเอง แถมยังข่มคนอื่นให้รู้สึกผิดไปด้วย
ความหยิ่งทะนงเล็ก ๆ ของเขาเหมือนฟองสบู่ที่ลอยอยู่ในอากาศ ไม่ต้องลงมือ แค่กระแสลมจากคำพูดเบา ๆ คำเดียวก็ทำให้มันแตกยับเยินได้