0127

⬢⬢⬢

ตอนที่ 127 ท่านเทพเสวียนชิงพิโรธ

ในยามที่ชาวบ้านหมู่บ้านฟู่เจียและหมู่บ้านหลินเจียโกวต่างตกอยู่ในความหวาดวิตก

ณ ดินแดนสุดขอบทิศตะวันตก แคว้นโม่

ราตรีกาลมืดมิดมัวซัว นอกจากเมืองหลวงและเมืองใหญ่ไม่กี่แห่งแล้ว เมืองและหมู่บ้านส่วนใหญ่ล้วนเงียบเชียบเย็นยะเยือก

บนผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ มีเพียงอารามใหญ่ต่างๆ เท่านั้นที่ไฟสว่างไสวพอจะมีชีวิตชีวาอยู่บ้าง

กลางวันยังพอทน แต่พอเข้าสู่ยามค่ำคืน ความแตกต่างนี้จึงเห็นได้ชัดเจนยิ่ง

อารามเจียฝ่าและอารามเหลียนฝ่ายามค่ำคืนย่อมต้องจุดไฟสว่างโชติช่วง

ส่องสว่างให้เห็นอารามอันกว้างขวางหรูหราที่มีผู้คนเดินเข้าออกอย่างไม่ขาดสาย

เหล่าภิกษุล้วนหน้าตาอิ่มเอิบผ่องใส ไม่ขาดแคลนภิกษุรูปใหญ่ที่พุงพลุ้ยหูยาน แม้กระทั่งจีวรที่สวมใส่ก็ล้วนมีเนื้อผ้าที่วิจิตรบรรจง