0042

⬢⬢⬢

ตอนที่ 42 เอ้อร์โก่วทำได้ดีจริง ๆ

สองวันให้หลัง

อำเภอว่านอัน เมืองศูนย์บัญชาการ

ผู้คนเดินขวักไขว่ไม่ขาดสาย คลาคล่ำไปด้วยผู้คน

เสียงร้องป่าวประกาศของพ่อค้า เสียงสนทนาของคนเดินถนน และเสียงล้อรถม้าบดขยี้ผ่านแผ่นหิน ผสานรวมกันกลายเป็นภาพบรรยากาศที่แสนวุ่นวายและคึกคัก

ณ ห้องส่วนตัวภายในโรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดของอำเภอ โรงเตี๊ยมว่านอัน

ชายฉกรรจ์ร่างกำยำหลายคนที่มีดาบคาดเอวนั่งดื่มสุราและกินเนื้อพลางทอดสายตามองผู้คนที่เดินผ่านไปมาอยู่นอกหน้าต่าง

ตบะของคนเหล่านั้นมิได้สูงส่งนัก กลิ่นอายอยู่เพียงระดับหลอมกายซึ่งเป็นขอบเขตยุทธ์แรกถึงระดับรับปราณซึ่งเป็นระดับที่สองเท่านั้น

“เฮ้อ เนื้อสัตว์ทั่วไปเหล่านี้กินแล้วช่างจืดชืดไร้รสชาติ อีกทั้งมิได้มีประโยชน์ต่อตบะแม้เพียงครึ่งส่วน โรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอว่านอันแห่งนี้ถึงขั้นไม่มีเนื้อสัตว์อสูรขาย มิน่าเล่าถึงได้ทำได้เพียงเปิดอยู่ในสถานที่เล็ก ๆ เช่นนี้”