0010

⬢⬢⬢

ตอนที่ 10 หิวโหยถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?

บนเตียงนอน มู่ทงที่เพิ่งฟื้นได้สติยังไม่ทันได้ขบคิดถึงสถานการณ์ตรงหน้า

สายตาจดจ้องใบหน้าเยาว์วัยของซ่งหรูหรูอย่างเปิดเผย ลมหายใจหอบถี่ขอบตาดุจดั่งอาบเลือด

ซ่งหรูหรูหาเข้าใจความหมายในแววตาของบุรุษผู้นี้ไม่ นางเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาและดีใจ

“พี่ชายท่านใหญ่ ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว ข้าจะไปเรียกท่านปู่มา!”

กล่าวจบ เด็กน้อยก็หมุนตัวกระโดดลงจากเตียงนอนทันที

โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามู่ทงที่อยู่เบื้องหลังได้ยื่นมือขอบตาสีชาดหมายจะแตะต้องนาง

ทว่าเพียงขยับมือขึ้น ยังไม่ทันได้สัมผัสนาง ความเจ็บปวดจากบาดแผลทั่วร่างก็บีบบังคับให้มู่ทงทิ้งมือลงอย่างหมดแรงอีกครั้ง