เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 119 อย่าได้ลงมือเป็นอันขาด!
ต่อมาจงอวี้ก็หันศีรษะกลับมา ทั้งสามคนคล้ายกับหยุดนิ่งไป
แม้กระทั่งเจียงเหย่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะผุดความรู้สึกผิดขึ้นมาในใจเสี้ยวหนึ่ง
ทำไมต้องมาถูกจับได้จัง ๆ ในเวลานี้ด้วย
ทั้งสามคนคุมเชิงกันอยู่นานถึงหนึ่งนาทีเต็ม หานเซี่ยนปิดประตูรถราวกับหุ่นยนต์ และแทบจะในเวลาเดียวกัน ประตูรถก็ถูกดึงเปิดออกอย่างแรงอีกครั้ง
หานเซี่ยนออกแรงหยิกใบหน้าของตัวเองเพื่อยืนยันว่าคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ภาพลวงตา
เมื่อมองดูใบหน้าเล็ก ๆ อันงดงามของเขาที่ขึ้นรอยแดงขึ้นมาทันทีหนึ่งจุด ประกอบกับดวงตาทั้งสองข้างที่สับสนคู่นั้น เจียงเหย่ก็รู้สึกทนดูไม่ได้อยู่บ้าง ท่าทางที่นั่งอยู่บนตักของจงอวี้จึงแข็งทื่อไปเล็กน้อย
หานเซี่ยนยืนยันแล้วว่าไม่ใช่ความฝัน สายตาของเขาสบเข้ากับท่าทางคลุมเครือของทั้งสองคน รวมถึงความมันวาวน่าสงสัยบนริมฝีปาก ผมลอนสีทองพลันชี้ชันขึ้นมาทันที
“เจียงเหย่!”