กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 111 ร้ายกาจเกินไป
ทุกคนมาถึงที่พักแห่งหนึ่ง
ดร.หลินพยุงเอวแก่ ๆ ที่แทบจะหลุดเป็นชิ้นเพราะแรงกระแทก ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางโซซัดโซเซ
“เร็ว... เร็วเข้า...”
สวี่จื้อเฉียงลงจากรถ ตบ ๆ รอยยับบนกางเกง แสยะยิ้มยิงฟันขาว “ก็พอได้นะ จริง ๆ แล้วเร็วกว่านี้ได้อีก”
แค่นี้จะนับเป็นอะไรได้ ถ้าไม่ใช่เพราะมีเขา ป่านนี้ก็ถึงตั้งนานแล้ว
ดร.หลินไม่แม้แต่จะมองเขา พอสูดหายใจเอาลมเข้าปอดได้ก็พูด “รีบเอาของของฉันมานี่เร็ว ฉันจะดูว่ามีอะไรหกเลอะเทอะหรือเปล่า”
ดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องกล่องรักษาอุณหภูมิที่คนสองสามคนช่วยกันยกมาตาไม่กะพริบ
“...”
สวี่จื้อเฉียงเบะปาก หันหลังไปจัดการเรื่องอื่น