เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 91 ฉันไปเอง!
เมื่อมองดูน้องสาวที่ก้าวยาว ๆ ตรงเข้ามาหาตนเอง เปลือกตาของเจียงซิงก็กระตุกรัว
เพิ่งจะอ้าปากยังไม่ทันได้เอ่ยคำว่าน้องสาวออกมา ตรงหน้าก็พลันพร่ามัว เงาสีขาววูบผ่านไป
พอนางได้สติดึงสมาธิกลับมา ที่ลำคอก็ส่งความรู้สึกแสบร้อนแล่นพล่านเข้ามา
หินผลึกที่เพิ่งจะอยู่บนคอนางเมื่อครู่ บัดนี้ได้ไปปรากฏอยู่ในมือของเจียงเหย่แล้ว
นางกวาดสายตามองหินผลึกที่ส่องประกายบริสุทธิ์ออกมาภายใต้แสงแดด แล้วยิ้มออกมาบาง ๆ
“ที่แท้หินผลึกที่โจวเยี่ยนเสี่ยงชีวิตกำเอาไว้ในมือตลอดเวลาก็ถูกเธอเอาไปนี่เองสินะ~”
“เขายังนึกว่าทำหายไปแล้วเสียอีก พี่สาวนี่จริง ๆ เลย ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้หน่อยล่ะ!”
“ช่างเถอะ ช่างเถอะ หาเจอก็ดีแล้ว ฉันจะไม่ถามก็แล้วกันว่าทำไมถึงไปอยู่ในมือเธอได้... คราวหน้าพี่สาวอย่าทำแบบนี้อีกนะ”
เจียงเหย่พูดจบ ก็พาโจวเยี่ยนกลับหอพักไป