เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 14 ฉันใหญ่ ฉันใหญ่ ฉันใหญ่ที่สุด
ด้านนอกเป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว ยามที่แสงแดดแผดเผาร้อนแรงที่สุด ก็เป็นช่วงเวลาที่ซอมบี้เฉื่อยชาที่สุดเช่นกัน
ยิ่งมุ่งหน้าเข้าสู่เขตเมือง ซากศพเน่าเปื่อยและซากรถยนต์ที่ถูกทิ้งร้างตามท้องถนนก็ยิ่งหนาตาขึ้นเรื่อย ๆ
กลิ่นย่อมเหม็นรุนแรงชวนสะอิดสะเอียนยิ่งขึ้น
ประตูหน้าต่างของอาคารหลายแห่งปรากฏร่องรอยการทุบทำลาย ยังพอเห็นเค้าลางความรุ่งเรืองของเมืองก่อนยุคสิ้นโลกอยู่บ้าง เพียงสองเดือนสั้น ๆ กลับเปลี่ยนสภาพไปถึงเพียงนี้
เจียงเหย่ชี้ไปยังทางแยกข้างหน้าพลางเอ่ยขึ้น “เลี้ยวตรงข้างหน้าแล้วตรงไปจะมีห้างสรรพสินค้าอยู่แห่งหนึ่ง”
โจวเยี่ยนไม่ได้สนใจนาง แต่ก็หักพวงมาลัยไปตามทิศทางที่นางชี้
ยามนี้เป็นวันสิ้นโลกแล้ว กฎระเบียบย่อมไม่สำคัญอีกต่อไป
โจวเยี่ยนเลือกใช้ทางลัดโดยตรง ขับรถบดขยี้ผ่านเกาะกลางถนนไป